چکیده: ادب غنایی اشعاری است که احساسات و عواطف شخصی را مطرح می‌کند که دربرگیرندة موضوعاتی همچون عشق، وصف، مدح، مرثیه، شادینامه، عرفان و... است. این گونه اشعار به دلیل آن که از احساسات و تخیلات لطيف گویندگان تراوش می‌کند و بیانگر حالت زمان‌های شادی و غم سرایندگان آن است به زمینه‌های هنری مختلفی توجه دارد که یکی از بارزترین این هنرها، پرداختن به هنر موسیقی و نوازندگی است. با مختصر نگاهی به دیوان اشعار شاعران پارسی گوی ایرانی متوجه میشویم که در اغلب اشعار این گویندگان، سخن از پرداختن به موسیقی و آلات بزمی است. ادب غنایی، نگارگری و موسیقی در این نگاره با هم ترکیب شده‌اند تا تجربه‌ای چندگانه از هنر و انسانیت را به مخاطبان منتقل کنند.در دوره صفوی، ادب غنایی، موسیقی و نگارگری به همراه ترکیبی از تصاویر و صداها، تجربه‌های چندگانه‌ای را ایجاد می‌کردند. این تطبیق چند رسانه‌ای، احساسات، افکار و داستان‌ها را به شکل زیبا و هنرمندانه به تصویر می‌کشید.در همین راستا این مقاله که به روش تحلیلی_ توصیفی و با بهره‌گیری از مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده، در پی آن است که با بررسی نگاره های دوران صفویه، مولفه های ادب غنایی و هم سو بودن موسیقی در این آثار به جا مانده را تطبیق نماید. هدف کلي پژوهش در این است که مؤلّفه های ادب غنایی با توجه به موسیقیایی بودن چگونه درنگاره ها جلوه‌گر شده است؟

کلیدواژه‌ها: ادب غنایی موسیقی نگاره صفویه