چکیده ریچاردسرا به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین هنرمندان مینیمالیست، با آثار محیطی عظیم‌الجثه خود، نه ‌تنها ماده و فرم را بازتعریف می‌کند، بلکه تجربه‌ای نوین از ادراک‌فضایی و تعامل‌جسمانی با محیط را به مخاطب تحمیل می‌نماید. آثار سرا با مقیاس غول‌آسا، استفاده از متریال‌های صنعتی و سازمان‌دهی هوشمندانه‌ی فضا، مرزهای میان مجسمه، معماری و گرافیک‌محیطی را در هم می‌شکنند و مخاطب را به درک تازه‌ای از حضور، حرکت و زمان در بستر فضاهای عمومی دعوت می‌کنند. هدف پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی، به دنبال آن است تا مؤلفه‌های مینیمالیستی موجود در المان‌های گرافیک‌محیطی ریچارد‌سرا را شناسایی و تبیین کند. بدین‌منظور، ابتدا پیشینه‌ی نظری مینیمالیسم و جایگاه آن در هنر معاصر مرور شده و سپس آثار منتخب سرا از منظر فرم، ماده، مقیاس و تجربه‌ی فضایی مورد واکاوی قرار می‌گیرد. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که مینیمالیسم سرا صرفاً به ساده‌سازی بصری محدود نمی‌شود، بلکه از طریق حذف تزئینات، تأکید بر هندسه‌ی ناب، بهره‌گیری از مصالح خام و ایجاد مقیاس نامتعارف، تجربه‌ای فراادراکی و تعاملی را شکل می‌دهد؛ تجربه‌ای که مخاطب را وادار می‌سازد تا با حرکت بدنی و حسی درون فضا، معنا را نه از طریق نشانه‌های تصویری، بلکه در جریان زیسته‌ی حضور خود کشف کند. یافته‌ها بیانگر آن است که مؤلفه‌های فرمی و مفهومی آثار سرا، می‌توانند الگویی نظری و عملی برای طراحی گرافیک محیطی معاصر به شمار آیند.

کلیدواژه‌ها: مینیمالیسم گرافیک‌محیطی ریچارد‌سرا فرم فضا.