پنجره دریچه‌ایست به دنیای ابژه‌ها و خیره شدن از پنجره به جهان خارج، انعکاسی از تفکری روایتگر است. از منظری پنجره را می‌توان به پرده سینما تشبیه کرد که بیانگر دنیای دیگر می‌باشد و در سینمای عباس کیارستمی نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. آنچنان که پنجره همواره از نمادهای شاعرانگی تفکر وی به شمار ‌رفته است و در شرق به شاعر سینما مشهور است. با این تفاسیر، از آنجا که در اغلب آثار کیارستمی پنجره‌ها چارچوب‌هایی مهم در روایت داستان‌ها را تشکیل می دهند، پژوهش حاضر با تکیه بر این امر، دیدگاه فیلسوف فرانسوی؛ ژان لوک نانسی را نسبت به کیارستمی مورد بررسی قرار می‌دهد. در این راستا پرسش از چگونگی و نقش ویژگی‌های پنجره در پیش‌برد داستان‌گویی او دارد. شیوه پژوهش توصیفی – تحلیلی بوده و به روش کیفی و استناد به منابع معتبر مکتوب و کتابخانه‌ای تلاش می‌گردد تا اثرگذاری استعاره پنجره در سه اثر کیارستمی از جمله: «طعم گیلاس»، «باد ما را با خود خواهد برد» و «مثل یک عاشق» را دریابد. نتایج حاکی از آن است که نانسی مفهوم «بداهت» را جوهرة سينماي كيارستمي دانسته و بر «نوع نگاه» و «ذات واقع» به عنوان تأویل‌های اساسی در سینماي وی تأکید کرده است.

ژان لوک نانسی عباس کیارستمی سینما پنجره استعاره.